Więcej niż skóra #1_Who Speaks!

We wszystkich kontekstach historycznych, kulturowych i społecznych kobiety opracowują własne strategie komunikacyjne, aby przekazywać określone wiadomości i treści zarówno między sobą, jak i szerszemu społeczeństwu.
W swojej prezentacji Marisa Maza przedstawia takie formy mowy specyficznej dla płci jako dynamiczną praktykę, która nieustannie tworzy nowe obrazy i przestrzenie komunikacyjne, stając się w ten sposób aktywistycznym aktem (przetrwania) kobiet w różnych kontekstach kulturowych.
Motywacją dla projektu artystycznego Mazy jest utrzymująca się przemoc strukturalna, której kobiety na całym świecie doświadczały w przeszłości i która do dziś sprawia, że własne kanały komunikacji są niezbędne. Historycznie rzecz biorąc, na przykład w Kolumbii zniewolone kobiety za pomocą plecionek we włosach przekazywały mapy, informacje o małych uliczkach i drogach ucieczki. W Chinach od III wieku n.e. istniało – zakazane od 1983 roku – „pismo kobiet” Nü shu, które wykorzystywano m.in. w rzemiośle artystycznym: kobietom zabroniono nauki „pisma mężczyzn” Nan shu. Wreszcie w Tanzanii kobiety noszą opatrzone napisami kangas [w języku suahili: perliczka] – bawełniane chusty z sentencjami, które służą przekazywaniu wiadomości miłosnych, sentencji religijnych lub spraw codziennych, a tym samym wyrażają je również w sposób niewerbalny: Chusty stają się dla ich nosicielek środkiem komunikacji w przestrzeni publicznej.
Treściowo w centrum prac Marisy Maza znajdują się pytania dotyczące polityki płci, koncepcji tożsamości oraz form ich medialnej, kulturowej i politycznej reprezentacji. Media wykorzystywane w jej instalacjach obejmują wideo, fotografię, sitodruki i rysunki.

Projekt wspierany przez BBK Bundesverband, NEUSTART KULTUR