Historia

Od momentu ukończenia kompleksu ogrodowego w 1916 roku budynek Oranżerii i park Körnerpark mają za sobą burzliwą historię, ściśle powiązaną z lokalnymi wydarzeniami w dzielnicy Neukölln.

Nazwa pochodzi od berlińskiego przedsiębiorcy Franza Körnera (1838–1911), który od 1886 roku dorobił się majątku na dostawach piasku i żwiru na place budowy. W 1890 roku założył prywatny ogród krajobrazowy w wykopanej żwirowni w Rixdorfie. W budynku będącym poprzednikiem oranżerii Körner wystawił część swojej kolekcji archeologicznej, w tym znaleziska z żwirowni w Rixdorfie i Britz, takie jak kości mamuta, a także przedmioty przywiezione z podróży do Egiptu, którą odbył w 1904 roku. Tuż przed śmiercią Körner przekazał miastu Rixdorf teren swojego prywatnego ogrodu pod warunkiem, że powstanie nazwany jego imieniem park miejski, a jego kolekcja zostanie wystawiona w pomieszczeniach oranżerii.

Pierwszy projekt ogrodu w stylu neobarokowym pochodzi z 1910 roku i jest autorstwa Reinholda Kiehl, głównego architekta miasta Rixdorf. Sześć lat później, w samym środku I wojny światowej, otwarto ten kompleks ogrodowy wraz z oranżerią po zachodniej stronie. Renowacja zniszczonego parku po zakończeniu II wojny światowej przebiegała powoli, więc w 1966 roku nowy radny ds. budownictwa Friedrich Domeyer przekazał części zniszczonej oranżerii rzeźbiarzom Erichowi Reischke i Barna von Sartory oraz malarzowi Uwe Ehmke do bezpłatnego tymczasowego wykorzystania jako przestrzeń pracowni.

W 1975 roku opracowano w końcu plan renowacji, a od 1977 roku rozpoczęto kosztowną, wartą sześć milionów marek niemieckich rekonstrukcję, która trwała do 1983 roku. Podczas prac renowacyjnych dyskutowano nad przeznaczeniem reprezentacyjnych sal w oranżerii. Ze względu na brak odpowiedniej powierzchni wystawienniczej dla sceny artystycznej Neukölln uzgodniono, że do dziś obowiązuje podział funkcji między galerią prowadzoną przez Urząd(heute: Fachbereich Kultur) ds. Sztuki a kawiarnią oraz pomieszczeniami dla Urzędu ds. Terenów Zielonych. Od lat 80. XX wieku malarz i rzeźbiarz Markus Lüpertz miał swoje pracownie w skrzydle północnym, z których korzystał aż do lat 90. Pierwsza wystawa w 1983 roku, pod kierownictwem dr Dorothei Kolland, została otwarta grafikami Lüpertza i odniosła wielki sukces publiczności.
Kolland, dysponując niewielkimi środkami finansowymi, opracowała ambitny i szeroko zakrojony program wystawienniczy, który miał na celu przede wszystkim dotarcie do zróżnicowanej społecznie i kulturowo ludności Neukölln poprzez różnorodną ofertę kulturalną.
Oprócz wystaw historyczno-kulturowych i projektów edukacji kulturalnej, głównym punktem programu galerii była sztuka plastyczna. Reprezentowani byli zarówno renomowani, jak i mniej znani artyści, a prezentowano różnorodne gatunki artystyczne.

W 1984 roku amerykański artysta minimalizmu Carl Andre zaprezentował w wnętrzu galerii instalację z bloków ze szkła i betonu, podczas gdy na tarasie zainstalowano 300 stalowych płyt o wymiarach 1×1 metra. W tym samym roku Kolland zainicjował serię projektów „Flughafenstraße” (1984–1986/1988), aby wspierać współpracę z młodymi artystami mieszkającymi w dzielnicy, w tym z Frankiem Dornseifem i Michaelą Holzheimer, którzy mieli swoje pracownie w fabryce wiórów drzewnych przy Flughafenstraße.

Kolejnym punktem zainteresowania była międzynarodowa wymiana kulturalna, w ramach której już przed upadkiem muru berlińskiego prezentowano sztukę ze Wschodu („Artyści gruzińscy”, 1986; „Postanowka”, scenografowie z ZSRR, 1988; grafika w NRD, 1986). W 2007 roku galeria zaprosiła w ramach projektu „ReCup” dwóch artystów na rezydencję: ghanyjski artysta Socrate Safo i beninski artysta Dominique Zinkpè spędzili kilka miesięcy w Neukölln i wspólnie z artystami z lokalnej afrykańskiej diaspory prowadzili warsztaty edukacyjne dotyczące środowiska dla klas szkolnych.

Obecnie galeria w Körnerparku należy do najbardziej renomowanych miejsc wystawowych sztuki współczesnej w Berlinie.