Rozprzestrzeniające się, pełzające nasycenie

Kurz to dosłownie relacja między rzeczami: czy to włosy, piasek, cząsteczki martwego naskórka, czy też inne substancje organiczne. Obejmuje on to, co żywe i martwe, przeszłość i teraźniejszość. Podczas gdy starożytni Grecy postrzegali światło jako możliwość widzenia, jako to, co oddzielało widzącego od widzianego, rosyjski filozof Michael Marder twierdzi, że pył wkracza w sferę percepcji, balansując między niewidzialnością a „przekierowaniem naszego spojrzenia na przestrzeń, którą przenika”. Jako nieposłuszny geologiczny kontrabanda, pył jest zawsze w ruchu i nie zna granic politycznych, geograficznych ani czasowych. W ten sposób pył jest potężnym, choć niestałym nośnikiem narracji politycznych. Jak zauważa Marder: „Chmury pyłu to rozproszone, atmosferyczne zjawiska. Można by powiedzieć: diasporiczne. Rozprzestrzeniające się, pełzające nasycenie”.
Pył jest być może pierwszą i najpowszechniejszą miarą małości i stanowi nieustanny przypływ powstawania i rozpadu rzeczy. W przeciwieństwie do brudu, który kojarzy się z ziemią i dlatego może być rozumiany jako nośnik istoty miejsca, kurz jest znacznie lżejszy: jest podatny na wiatry i bryzy i wywołuje poczucie ruchu i zamętu. Podczas gdy brud i ziemia mogą mobilizować i przekształcać się w powód do nostalgii, pył jest z natury antynostalgiczny i kosmopolityczny. Wykład A Spreading, Creeping Saturation wykorzystuje pył jako logiczną konsekwencję do przemyślenia nowych sposobów pisania i opowiadania historii. Wychodząc od obrazu gwałtownej burzy piaskowej w rodzinnym mieście swojego ojca, Ahvaz w Iranie, Jesi Khadivi przedstawia serię burz piaskowych – zarówno rzeczywistych, jak i wyobrażonych – aby zbadać nieoczekiwane przemiany i działającą siłę tego poetyckiego, kapryśnego i niestabilnego, ale niemniej potężnego materiału oraz do refleksji nad pojęciami takimi jak diaspora, kryzys środowiskowy, pamięć, mobilność i czas.

Wydarzenie w języku angielskim