Yayılan, Sürünen Doygunluk

Toz, kelimenin tam anlamıyla nesneler arasındaki bir ilişkidir: ister saç, ister kum, ister ölü deri parçaları ya da başka organik maddeler olsun. Canlıyı ve ölü olanı, geçmişi ve bugünü kapsar. Eski Yunanlılar ışığı görme olasılığı olarak, gören ile görüleni ayıran şey olarak görürken, Rus filozof Michael Marder ise tozun algı ortamına nüfuz ettiğini, görünmezlik ile “bakışımızı, tozun nüfuz ettiği alana yöneltmesi” arasında gidip geldiğini savunur. İnatçı bir jeolojik kaçak mal olan toz, sürekli hareket halindedir ve ne siyasi, ne coğrafi, ne de zamansal sınırlar tanır. Bu şekilde toz, değişken de olsa, siyasi anlatıların güçlü bir taşıyıcısıdır. Marder’in belirttiği gibi: “Toz bulutları dağınık, atmosferik olaylardır. Diyebiliriz ki: diasporik. Yayılan, sinsi bir doygunluk.”
Toz, belki de küçüklüğün ilk ve en yaygın ölçüsüdür ve şeylerin oluşumu ve yok oluşunun durmak bilmeyen akışını oluşturur. Toprakla bir çağrışımı olan ve bu nedenle bir yerin özünü taşıyan bir unsur olarak anlaşılabilen kirin aksine, toz çok daha hafiftir: Rüzgarlara ve esintilere karşı savunmasızdır ve hareket ve kargaşa hissi uyandırır. Kir ve toprak harekete geçirilebilir ve nostaljiye dönüştürülebilirken, toz doğası gereği anti-nostaljik ve kozmopolit bir nitelik taşır. A Spreading, Creeping Saturation başlıklı konuşma, tozu mantıksal bir sonuç olarak kullanarak tarihin yazılması ve anlatılmasına dair yeni yollar üzerinde düşünmeyi amaçlamaktadır. Babasının memleketi olan İran’ın Ahvaz kentinde yaşanan şiddetli bir toz fırtınası görüntüsünden yola çıkan Jesi Khadivi, bu şiirsel, değişken ve dengesiz, ancak yine de güçlü bu malzemenin beklenmedik dönüşümlerini ve etki gücünü keşfetmek ve diaspora, çevre krizi, hafıza, hareketlilik ve zaman gibi kavramlar üzerine düşünmek amacıyla bir dizi gerçek ve hayali toz fırtınası sunar.

Etkinlik İngilizce dilinde gerçekleştirilecektir