Bazen havaya tutunuyorum *|*- Saatlerce havaya tutunuyorum

Sürgündeki Belaruslu Sanatçılar

2020 yılında, Polonya ile Rusya arasında yer alan ve o zamana kadar Batı tarafından pek fark edilmeyen bir ülke olan Belarus’ta, kitlesel sivil toplum protestoları yaşandı. Bu protestolar, sahte seçimlere ve yozlaşmış devlet başkanının baskıcı politikasına karşıydı. Protestolar, özgürlük çığlığına ve demokratik bir ülkede yaşama ihtiyacının ifadesine dönüştü. Sanatçılar ve kültür çalışanları da protestolarda önemli rol oynadılar. Birçoğu tutuklandı ve hapse atıldı. Serbest bırakıldıktan sonra, daha fazla cezadan kaçmak için Vilnius, Varşova, Tiflis veya Berlin’e sığındılar. Yakında geri dönebileceklerini umuyorlardı, ancak haftalarca süren bekleyiş aylar, aylar da yıllara dönüştü. O zamandan beri, iki dünya arasında bir belirsizlik içinde yaşıyorlar: fiziksel olarak orada olmadan vatanlarındaki değişimi ilerletebilmeyi umarken, resmi olarak çoğu zaman var olmadıkları bir ülkede bulunuyorlar.
manchmal halte ich mich an der luft fest (bazen havaya tutunurum) sergisinde, sürgünde yaşayan genç Belaruslu sanatçılar, hayatlarını kökten değiştiren protestolara ve ardından gelen yıllara geri dönüp bakıyorlar. Sanatlarında, vatanlarındaki baskılarla ve sürgünde de sona ermeyen sürekli gözetim korkusuyla ilgileniyorlar. Ait olmama durumunu ve yurtdışında karşılaştıkları devlet bürokrasisinin sonsuz döngülerini ele alıyorlar. Sergi, bugün sürgünde yaşayan birçok sanatçının kişisel durumuna bir ifade bulmaya çalışıyor; bu durum, hiçbir şekilde sadece Belarusluları ilgilendirmiyor.
Serginin başlığı, şu anda kendisi de Almanya’da sürgünde yaşayan Belaruslu şair Volha Hapeyeva’nın bir şiirinden alınmıştır. “Sürekli Sürgün Dönemlerinde Şiirin Savunması” başlıklı denemesinde, şiir ve sanatı özgür düşüncenin ve devletlerin bürokratik diline ve diktatörlük şiddetine karşı direnişin bir aracı olarak ele almaktadır.

Sergi, Galerie im Körnerpark, Prater Galerie ve Goethe-Institut im Exil‘in ortak projesidir.

Küratörler: Katharina von Hagenow, Uladzimir Hramovich ve Paulina Olszewska

Volha Hapeyeva’nın şiirleriyle